Autophony

நீ வருவாய், நீ வருவாய், உனை நினைத்து ஏங்கும் கண்கள் கடற்க்கரை நாடும் அலைகளைப்போல் உனைத் தேடும் கண்கள் மணத்தில் மயங்கி, மலரைத் தேடிக்கொண்டு இங்கும் அங்கும் அலையும் ஒவ்வொரு பட்டாம்பூச்சிப்போல் உனைத் தேடும் கண்கள் மலை இறங்கி, நிலம் தாண்டீ, கரை எங்கே கரை எங்கே கடலைத் தேடீக்கொண்டு ஓடும் ஆறுபோல் உனைத் தேடும் கண்கள் கடலிருந்து காற்றை வ்ழி கேட்டு, வானை வழி கேட்டு, புவியை தேடி வரும் கார்முகில்போல் உனைத் தேடும் கண்கள் ஆயிரம் ஆண்டு ஒரே வேட்கையில் தனை எரித்துக்கொண்டு ஆதவனைச் சுற்றி வரும் வால்மீன்போல், உனைத் தேடும் கண்கள் உனை புகழ சொல் இல்லாமல் இருக்கிரான் 'வழிப்போக்கன்', கண்ண்னைத் நாடி பாடிய மீராப்போல், உனைத் தேடும் கண்கள் Published in Amaravati Poetic Prism 2016 ed. Padmaja Iyengar, Cultural Centre of Vijayawada & Amaravati

Whenever I think of your name, I say save me, save me! Whenever I look at your face, I cry save me, save me! Sweetest words in your mouth become bitter, what do you eat? Whenever you open your mouth, I cry save me, save me! When you whisper the neighbours complain of noise pollution. Whenever you begin to speak, I cry save me, save me! Wherever you walk lush forests become barren deserts. Whenever I see you arrive, I cry save me, save me! The water you give me with your hands is deadly venom. When you touch Ozymandias, I cry save me, save me! * Originally written Aug 26, 2009

La deziro, kiu ne havas la pasion, ĝi estas kiel gazaloj kiuj ne havas beheron, La sopiro, kiu ne estas maltrankvila, ĝi estas kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. En kantoj, en sonoj, en la muziko, miaj oreloj serĉas la notojn de via voĉo, Ĉiu al ili estas kiel sensignifa parolo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. Kiel la floro kiu havas nenian dolĉan bonodoron, kiel la memoro ŝtelita per la tempo, La vivo pasas en la enuiga senanimado, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. El la ĉielo de la silenton verŝas senĉese, senfine unu milda pluvado de mia larmoj, Sennuba estas la grandega malpleno de la ĉielo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. Plenigu bonvolu ĉi tiujn senfruktajn ĉambrojn kun la multaj koloroj de via ridado, Ĉi tiu domo staras ombra, sen ajna ŝirmejo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. Popolu la mallumo kun lo steloj, la malgrandaj sferoj de la briletantaj delicoj, Alie, ekzistas nur unu vakua malfeliĉo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron. Metu viajn piedojn tra mia sojlo, ...

 ِِاس یورش زیست میں سسک-سسک کے ہم سانس لیتے رہے کہ جدوجہد میں ابر بہار کی آپ آس دیتے رہے تا زندگی پرچھائوں سے بھی چپ-چپ کے چلتے رہے گلہ یہی کہ بس نور کاذب کی وہ آس دیتے رہے دیکھتے رہے ہم خواہشوں کو بیبسی میں گھلتے ہئے پر چشم بستہ پھر بھی نئے خوابوں کی آس دیتے رہے جو محبت کے ریگستان میں گمراہ ہی بھٹکتے رہے اس مایوس منظر میں افق کوہ تور کی آس دیتے رہے خنجروں نے اتنی درد نا دی جو دی فرجی امیدوں نے پر خورشید نوروز ہر زخم بھرنے کی آس دیتے رہے پروانے تھے شب سیاہ میں ، شمع کی اور بڈھتے ہئے یہ جلتے پنکھ میرے بہار ازل کی آس دیتے رہے خانہ بردوش ہم واقف ہےں بند و بیپناہ دروازوں سے پر اس دل کے ناخدا دہلیز باز کی آس دیتے رہے

तव नाम्नः जपम् करोमि, त्वमेव त्वमेव वसु असि | तव रूपस्य ध्यानं करोमि, त्वमेव त्वमेव असु असि || निष्ठुरशब्दाः तव मुखे सुगन्धि भवन्ति, किम् खादसि? तव आमोदे सदा मुह्यामि, त्वमेव त्वमेव असु असि || मिथ्याहेतु मन्दस्वरेण अद्भुताख्यानानि कथयसि त्वम् | मधुरवाणीम् नित्यम् शृणोमि, त्वमेव त्वमेव असु असि || निष्फलारण्य तव संनिधौ निःशेषकुसुमिन भवति | सर्वत्र त्वाम् अवलोकयामि, त्वमेव त्वमेव असु असि || संमृशामि नभः मम अनुरागान् अङ्गीकरोषि यदा | मन्मथेन जगते मुच्छामि त्वमेव त्वमेव असु असि || ददासि हस्तात् यम् आपस्तोक‌म् अस्ति भावित अमृतबिन्दु | तव अनुकम्पायै तृष्यामि, त्वमेव त्वमेव असु असि || या अन्येभ्यः शीर्ण‌वासना, मम चक्ष्वोः अनुजीवति | सर्वदा स्मरामि रामेशः, त्वमेव त्वमेव असु असि || एषः कृति उमर बहुभाषीय रूपांन्तरक उपकारेण‌ देवनागर्याम् टङ्कित अस्ती| Published in Amaravati Poetic Prism 2017 ed. Padmaja Iyengar, Cultural Centre of Vijayawada & Amaravati

Desire that has no passion, is like ghazals that have no beher. Longing that is not restless, is like ghazals that have no beher. In songs, in sounds, in music, these ears seek out the notes of your voice, All speech to them is meaningless, like ghazals that have no beher. Like a flower that has no fragrance, like a memory robbed by time, Life passes in dull soullessness, like ghazals that have no beher. From the heavens of silence pour down a gentle rain of tears, Cloudless the sky's vast emptiness, like ghazals that have no beher. Fill these barren chambers with the many colours of your laughter, This house stands sombre, shelterless, like ghazals that have no beher. Populate the darkness with stars, tiny orbs of twinkling delight, Else there is just blank mirthlessness, like ghazals that have no beher. Step across my threshold, and purge my home of its melancholy, Else 'Wanderer' remains homeless, like ghazals that have no beher.