Skip to main content


Showing posts from September, 2010

Dusk & Dawn

Sometimes it is hard to know,
which is dusk and which is dawn.
For was the day a mere eclipse,
careening into the blackness
of unending night?
...Or is night but an eye-blink,
waiting for the light to come,
first in trickles,
and then in torrents?
Sometimes it is hard to know,
which is dusk and which is dawn.

महरबान हो जाओ

ख़्वाबों में जो रोज़ाना आती हो,
एक बार खुली आँखों पर महरबान हो जाओ,
कि हमें भी अहसास हो ज़िन्दगी जी ली हमने

आँखों-आँखों में

आँखों-आँखों में हुई एक छोटी सी बात,
हलकी सी मुस्कुराहट टिमटिमायी,
और बीच सड़क पर ग़ुलिस्ताँ महक उठी

पुरानी वाली:
आँखें मिलीं, एक मुस्कान महकी,
और फिर कायनात में कहीं
खो गयी


I look at the ceiling
the blank, blank ceiling
and the blemish-less, soulless
angel white walls
loneliness my paramour
prostituting my fingers.

Black, muscular bodies
dripping with the sweat
of construction bricks
torsos barely contained
in tattering loincloths
did they feed each other?

Or was it a place to
make out consenting
or seduce or gang-rape
some starving servant-maid?

There clearly is sweat
in the congealed cement,
spittle, semen perhaps,
blood too, rich red blood,
either fallen or murdered;
concrete needs its sacrifice.

It never is an anodyne,
colourless, antiseptic
suburban flat;
listen to the walls,
for there is always
a conversation to be had.

Published in Making Waves - A Poetry Anthology, ed. Pam & Bill Swyers; Swyers Publishing 2011. ISBN: 978-0-9843113-6-1.

A fool

Words haunt sometimes.
Sometimes, like grit
in an oyster's shell.
That hurt, the fester.

They ferment the poet's heart,
causing her to lay
layer after layer
of mother-of-pearl,
till at last a pearl gleams through.

Willst thou bless the fool,
who uttered the grit
in the first place?

வா கண்ணா

வா கண்ணா, வா, என் வீட்டுக்கு வா,
படி ப்டியாக வா, என் வீட்டுக்குள் தான்
உன் வீடு இருக்கு?
என் இதயத்தில் இருக்கிரவனே வா,
வா, வா, வா
குங்குமம் பூசிய காலால் படி படியாக வா
என் வீட்டுத்தரையில்
ஒவ்வொரு அணுக்கும்
உன் ஆசிர்வாதம கொடுத்து வா
என் வாசப்ப்டியைத் தாண்டு கண்ணா,
அதுடன் கொண்டு வா,
உன் குரும்பு, உன் அரிவு,
உன் விலையாட்டு, உன் தைவீகம்,
என்னைப்போல் நீயும் அலைந்தாய்,
நீ மதுரா, கோகுலம்,
துவாரகா, குருக்ஷேத்திரம்,
நான் மும்பாய், கோல்காதா,
ஃபஸில்கா, கோடேகாம்,
நீ இதயம் இதயமாக் அலையுவாய்,
நான் இதயத்தை தேடி அலைகிரேன்,

எனக்கு இது ஒரு சின்ன மனம் கண்ணா,
வா, வா, இந்து மனத்தை வீடாக மாற்ற வா

Bachir Gemayel

What am I?
A body and brain,
Of carbon concatenation chemistry,
An intelligence and conscience
To enable bits of DNA evolve.
I'm someone, anyone;
I might be Bachir Gemayel
Among guns and shells a Maronite;
I might be an Afghan
Between powers a puppet
Pawned in a Great Game;
Weak, then powerful;
Alive, then dead;
Somebody, anybody, nobody.

I might be someone else,
Maybe a pharaoh,
Maybe a dung-beetle,
I might be you,
I might be a third person;
Never more than
A safe conduit for some genes.