Skip to main content

Gazalo en Esperanton

La deziro, kiu ne havas la pasion, ĝi estas kiel gazaloj kiuj ne havas beheron,
La sopiro, kiu ne estas maltrankvila, ĝi estas kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

En kantoj, en sonoj, en la muziko, miaj oreloj serĉas la notojn de via voĉo,
Ĉiu al ili estas kiel sensignifa parolo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

Kiel la floro kiu havas nenian dolĉan bonodoron, kiel la memoro ŝtelita per la tempo,
La vivo pasas en la enuiga senanimado, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

El la ĉielo de la silenton verŝas senĉese, senfine unu milda pluvado de mia larmoj,
Sennuba estas la grandega malpleno de la ĉielo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

Plenigu bonvolu ĉi tiujn senfruktajn ĉambrojn kun la multaj koloroj de via ridado,
Ĉi tiu domo staras ombra, sen ajna ŝirmejo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

Popolu la mallumo kun lo steloj, la malgrandaj sferoj de la briletantaj delicoj,
Alie, ekzistas nur unu vakua malfeliĉo, kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.

Metu viajn piedojn tra mia sojlo, kaj purigu hejmon de lia melankolio,
Alikaze ĉi tiu daŭros senhejma 'Vaganto', kiel gazaloj kiuj ne havas beheron.


Popular posts from this blog

She's complicated

She's complicated. She'll charm you with charts, statistics and that corporate smile. But look into those eyes, they're fiercely bohemian. She's complicated. Her chatterings seem to resonate with happy sounds, but listen with the other ear, to an unhidden lament. She's complicated. Her silences agonise, her voice echoes in her absence. And yet there is a mild dread as her name flashes on the ringing phone. She's complicated. Sometimes she's a poetess, shallow, romantic, trying to hide a sardonic, world-weary wit. She's complicated. She could be a spiteful Fury, wrath unabated, but that's just to hide the lamb-hugging girl within. She's complicated. She's an enchantress, a fool, a tyrant, a nurse, an imp, a priestess, but she's generally a good friend. She's complicated. Published in Making Waves - A Poetry Anthology , ed. Pam & Bill Swyers; Swyers Publishing 2011. ISBN: 978-0-9843113-6-1.

To the piece of orange peel in my bag on the trip to Janjira,

You were the only one to stay by my side when all others Had left me to travel that final stretch homeward alone And while I had to throw you away after two days Because of the stench that made me put the bag in the wash And earn mother's censure onto which she piled older grievances You did help relive some happy memories of the sea breeze And the boatmen's chatter and the old bronze cannons’ roar And cope with those whose IQ is less than yours And taught me that I was mortal in that ride across the creek And that like you I too shall one day be stripped of my essence And confined to the dustbin of humanity I miss you, orange peel Published in Lakdi Ka Pul - II The Poetry Bridge 2017 — an international anthology by Twin City Poetry Club

Nellie, 1983

Very often the sun rises in warm, golden rays on opening buds, birdsong and dewdrops, and the stench of stale death. Very often the sun rises Upon mutilated men - blood drying over their eyes and gore-caked machetes rusting in their abdomens. Very often the sun rises over hyaenas fretting over the carrion going waste - they can eat no more, nor can the vultures. Very often the sun rises on a day already defeated - shrieking, screeching, screaming, demanding that it go back for there was peace in the night. Published in Tranquil Muse 2018.